☀️ ۶:۳۰ صبح – بیدار شو، انسان عزیز!
اینده تکنولوژی:صبح با صدای ملایم «لیا»، دستیار هوش مصنوعیات بیدار میشی. صدایی آروم و انسانی، ولی دقیقتر از هر آلارمی:
«صبح بهخیر علی. امروز قراره یکم سختتر باشه، چون دیروز فقط ۵ ساعت خواب داشتی. قهوهت آمادهست؛ با کمی کافئین اضافه.»
پردههای اتاق خودبهخود کنار میرن. نور طبیعی با فیلتر مخصوص خوابآلودگی وارد اتاق میشه تا چشمات اذیت نشن. دستبند پایشگر خوابت میگه:
«کیفیت خوابت ۷۲٪ بوده. دلیل: افکار زیاد و یک خواب نیمهکابوس در ۳:۴۰ صبح.»
ربات کوچولویی که توی آشپزخونه زندگی میکنه، داره صبحانه آماده میکنه. تخممرغ روی نون چاپشده با پروتئین گیاهی. مربا؟ نه دیگه… ربات رژیمیار اجازه نمیده. چون از دیروز، برنامه کاهش وزن گرفتی و هوش مصنوعیِ بدنتراکر همه چی رو با جدیت دنبال میکنه.
🚘 ۸:۰۰ صبح – رفتن به سر کار یا موندن توی خونه؟
ماشین خودران بدون راننده با فرمان مغزی آمادهست. فقط کافیه به مقصد فکر کنی. سیستم تشخیص خلقوخو از صدای نفسهات میفهمه امروز استرس داری:
«مسیر پرآروم با منظره درختی رو انتخاب کردم. یه پلیلیست با ریتم بتا هم برات پخش میکنم که مغزت رو آروم کنه.»
اما امروز قرار نیست بری دفتر. چون ۷۰٪ شرکتها تا سال ۲۰۳۵ به متاورس منتقل شدن. هدست واقعیت ترکیبیت رو میذاری، وارد دفتر مجازی میشی. کارمندها بهشکل آواتارهای سهبعدی حاضرن. جلسات بینالمللی بدون مترجم برگزار میشن، چون دستیار ترجمهی همزمان با لحن شخصیسازیشده صحبت میکنه:
«تو داری با یه خانم اهل ژاپن حرف میزنی، ولی صدای اون به فارسی، با لحن دلخواه تو پخش میشه. حتی از مکثهاش هم میفهمی که عصبیه.»
🍽 ۱۳:۰۰ ظهر – ناهار با نظارت، نه با انتخاب
وقتی میخوای یه چیپسی چیزی بزنی، دستیار تغذیه با قاطعیت میگه:
«این چیپس با هدف سلامتیات سازگار نیست. اما اگه واقعاً دوست داری، میتونم نسخه کمنمکش رو با درونپاشی ویتامین پیشنهاد بدم.»
ناهار توسط پهپاد میرسه. گرم و بینقص. غذاهایی که طعمشون عین قبلن، ولی با مواد غیرسنتی درست شدن. پروتئین چاپشده از حشرات، کربوهیدرات سنتز شده با نور.
وسط ناهار به گوشیات یه نگاه میندازی. شبکه اجتماعی هوشمند یه اعلان میده:
«پستی که نوشتی دربارهی سیاست امروز ممکنه تنشزا باشه. آیا دوست داری نسخهی ملایمتری ببینی که ۲۰٪ لایک بیشتری میگیره؟»
با خودت فکر میکنی: من الان چی میخوام بگم؟ یا هوش مصنوعی داره تصمیم میگیره چی نگم؟
🐾 ۱۶:۰۰ عصر – ربات گربه، جاروبرقی بداخلاق و ناظر دیجیتال
برمیگردی خونه. ربات جاروبرقی (مدل DusterMax-9) و ربات حیوان خونگی (یه گربه رباتی به اسم «موچو») دعواشون شده!
موچو به وایفای وصل نیست. DusterMax هم کل شبکه خونه رو اشغال کرده. یکی از رباتها داد میزنه:
«خطای دسترسی به اینترنت! اولویت با کیه؟ من دارم گرد و خاک واقعی پاک میکنم، اون فقط میومیو میکنه!»
تو هم درگیر حل مشکل شبکه میشی، چون اگه تا شب حلش نکنی، سیستم هوشمند خونه گزارش میفرسته برای “ناظر دیجیتال خانواده” — سازمان جدیدی که از سال ۲۰۳۰ برای حفظ سلامت تکنولوژیکی خانوادهها ایجاد شده.
🧠 ۱۹:۰۰ شب – گفتوگو با فرزندت دربارهی رباتها
دختر ششسالهت با ربات دوستش بازی میکنه و میپرسه:
«بابا! رباتم گفت اگه زیاد سرم داد بزنی، میره گزارش میده به اداره حمایت از کودک. واقعیه؟»
نمیدونی بخندی یا بترسی. چون واقعاً یه سیستم تحلیل صدا روی رباتها نصب شده که “نشانههای تنش در خانواده” رو ثبت میکنه.
🌙 ۲۳:۰۰ شب – خاموش کردن یا خاموش شدن؟
قبل از خواب، میخوای یه فیلم ببینی. اما سیستم هوشمصنوعی خواب میگه:
«الان وقت خاموشیه. اگه بخوای فیلم ببینی، باید رضایتنامه خواب کمتر از حد مجاز امضا کنی.»
با خستگی میری زیر پتو. موبایلت، تختت، عینکت، حتی لیوان آبت بهت پیام میدن.
تو سکوت، یه فکر میکنی:
«من واقعاً دارم زندگی میکنم؟ یا دارم طبق برنامهای که یه ماشین برام چیده، حرکت میکنم؟»
یه جمله توی ذهنت میچرخه:
«اگه همه چی آسونتر شده، چرا احساس آزادی نمیکنم؟»
🧭 نتیجهگیری: دکمه «خاموش» کجاست؟
زندگی در سال ۲۰۳۵ ممکنه پر از راحتی، هوش و بهرهوری باشه — ولی در عین حال، پر از سؤالهای سنگین، پیچیده و گاهی ترسناک. ما در مسیر اینده تکنولوژی، به سمتی حرکت میکنیم که رباتها و هوش مصنوعی فقط ابزار نیستن؛ بلکه شریک تصمیمگیری ما هستن. شریک احساسات، رژیم، اخلاق، حتی خواب!
سوال اینه:
آیا باید همیشه پیشرفت کنیم؟ یا گاهی لازمه توقف کنیم و بپرسیم:
«اینهمه هوشمندی، قراره ما رو به کجا ببره؟»
admin
ثبت دیدگاه